Posadzka na gruncie: Jak wykonać ją krok po kroku w 2025?

Czy zastanawiałeś się kiedyś, co kryje się pod Twoimi stopami w domu bez piwnicy? Prawdopodobnie jest to posadzka na gruncie, fundament komfortu i stabilności. W skrócie, jest to rozwiązanie podłogowe, które umieszczane jest bezpośrednio na naturalnym podłożu, minimalizując straty ciepła i chroniąc przed wilgocią. Dziś zanurzymy się w ten temat, aby rozwiać wszelkie wątpliwości i pokazać, jak kluczowe jest prawidłowe wykonanie tej warstwy w każdym domu.

• Warstwy posadzki na gruncie – kompleksowy przewodnik
• Materiały do posadzki na gruncie: Co wybrać, by uniknąć błędów?
• Hydroizolacja i termoizolacja posadzki na gruncie: Klucz do sukcesu
• Q&A

Zapewne każdy z nas słyszał historie o wilgoci w domu lub o zimnej podłodze, nawet w środku lata. To klasyczny przypadek źle wykonanej posadzki na gruncie, często spowodowany niedostateczną izolacją. Eksperci branżowi zgodnie podkreślają, że pomimo rosnącej popularności domów bez podpiwniczenia, wiedza o prawidłowym projektowaniu i wykonaniu posadzek na gruncie nadal pozostaje deficytowa. Poniżej przedstawiamy syntetyczne porównanie różnych podejść do tego problemu, bazując na dostępnych danych i własnych doświadczeniach.

Tabela jasno pokazuje, że wybór odpowiedniej technologii i materiałów to nie tylko kwestia ceny, ale przede wszystkim właściwości, które przekładają się na trwałość i komfort użytkowania. Decyzja ta powinna być poparta analizą specyfiki gruntu, warunków klimatycznych oraz oczywiście budżetu inwestora. Przykładowo, w rejonach o wysokim poziomie wód gruntowych, skupienie się na hydroizolacji będzie absolutnym priorytetem, nawet kosztem nieco wyższych nakładów początkowych.

To trochę jak z ubezpieczeniem samochodu – na początku wydaje się zbędnym wydatkiem, ale w obliczu nieprzewidzianych sytuacji okazuje się, że oszczędności poczynione na jakości posadzki mogą zamienić się w prawdziwą finansową klęskę. Wybór droższych, lecz bardziej efektywnych materiałów, zawsze zaprocentuje w przyszłości. Pamiętajmy, że posadzka na gruncie to nie tylko estetyka, ale przede wszystkim funkcja i trwałość na lata.

Zobacz także: Izolacja posadzki na gruncie: termiczna i wilgociowa

Warstwy posadzki na gruncie – kompleksowy przewodnik

Posadzka na gruncie to fundamentalna przegroda budynku, a jej prawidłowe wykonanie decyduje o komforcie, energooszczędności oraz trwałości całej konstrukcji. Zasadniczo, ten typ podłogi, usytuowanej bezpośrednio na naturalnym podłożu, jest wszechobecny w projektach domów bez piwnic. Bez wnikliwej znajomości jego warstw, budowniczowie ryzykują przyszłe problemy z wilgocią, utratą ciepła czy nawet pękaniem konstrukcji. Każda z warstw ma swoją ściśle określoną rolę, a ich wzajemna synergia tworzy niezawodną barierę dla niepożądanych czynników.

Przyjrzyjmy się temu zagadnieniu z perspektywy redaktorów, którzy widzieli wiele udanych i, niestety, nieudanych realizacji. Nasze doświadczenie mówi jasno: pominięcie choćby jednej warstwy lub zastosowanie niewłaściwych materiałów to proszenie się o kłopoty. Mówi się, że fundament jest jak zdrowie – nie docenia się go, dopóki się go nie straci. To samo tyczy się posadzki na gruncie; jej solidność gwarantuje spokój ducha na długie lata.

Pierwszym krokiem jest staranne przygotowanie podłoża. To podstawa, bez której cała reszta będzie chwiejna. Zawsze należy usunąć całą warstwę humusu, czyli ziemi urodzajnej, która może zawierać resztki organiczne, mogące z czasem ulegać rozkładowi i powodować osiadanie. Grubość tej warstwy jest zmienna i zależy od terenu, ale generalnie to około 30-50 cm. Po jej usunięciu, grunt pod spodem powinien być wyrównany i zagęszczony mechanicznie, co jest kluczowe dla uniknięcia nierównomiernego osiadania.

Zobacz także: Zbrojenie posadzki na gruncie – jak uniknąć pęknięć?

Następnie przychodzi kolej na warstwę wyrównującą, często nazywaną podsypką. Jej grubość wynosi zazwyczaj od 10 do 20 cm, w zależności od planowanych obciążeń i nierówności terenu. Do jej wykonania używa się najczęściej piasku, żwiru o frakcji do 16 mm, lub pospółki. Ta warstwa, po rozłożeniu, musi być solidnie zagęszczona mechanicznie, co zapewnia stabilne podparcie dla kolejnych elementów posadzki.

W tym miejscu warto rozważyć alternatywy. Na przykład, niektórzy wykonawcy z sukcesem stosują keramzyt jako warstwę podsypki. Keramzyt, ze względu na swoją porowatą strukturę, wykazuje dodatkowe właściwości termoizolacyjne, co jest pewną zaletą. Jednakże, nie jest on tak efektywny jak dedykowane materiały izolacyjne, co oznacza, że jego warstwa musiałaby być znacznie grubsza – nawet trzykrotnie większa niż warstwa styropianu. To, rzecz jasna, wpływa na koszty i wysokość posadzki, więc decyzja o jego użyciu musi być dokładnie przemyślana.

Po warstwie wyrównującej, często stosuje się cienką warstwę tzw. "chudego betonu", czyli podkładu betonowego klasy B10/B15 o grubości 5-10 cm. Jego głównym zadaniem jest wyrównanie i utwardzenie podłoża przed ułożeniem właściwych warstw izolacyjnych. Działa to trochę jak fundament pod fundament – zapewnia płaską i stabilną powierzchnię, która jest niezwykle istotna dla prawidłowego funkcjonowania kolejnych elementów posadzki.

Zobacz także: Dylatacja posadzki na gruncie – jak wykonać?

Prawdziwa rewolucja w izolacji termicznej i przeciwwilgociowej zaczyna się na tym etapie. Następnym krokiem jest warstwa hydroizolacji. To właśnie ona chroni budynek przed wilgocią z gruntu, która, niczym cichy wróg, potrafi podkopać nawet najsolidniejsze konstrukcje. Najczęściej stosuje się dwie warstwy folii paroizolacyjnej o grubości co najmniej 0,2 mm, układanej na zakładkę i szczelnie klejonej. Można również zastosować masy bitumiczne, które tworzą bardzo elastyczną i wodoodporną membranę. Bez niej, nawet najlepsza termoizolacja będzie bezużyteczna.

Kolejnym, i często najważniejszym elementem, jest warstwa termoizolacyjna. To ona odpowiada za ograniczenie strat ciepła do gruntu. W tej roli najczęściej występują płyty ze styropianu ekstrudowanego (XPS) lub ekspandowanego (EPS), o wysokiej gęstości, zapewniającej odporność na ściskanie. Standardowa grubość tej warstwy to minimum 10-15 cm, choć w domach pasywnych czy energooszczędnych dochodzi nawet do 20-30 cm. Im lepsza izolacja, tym niższe rachunki za ogrzewanie – to prosta ekonomia, którą każdy powinien zrozumieć.

Zobacz także: Warstwy posadzki na gruncie: Kompletny przewodnik krok po kroku

Warto zwrócić uwagę na współczesne rozwiązania, takie jak styropian EPS o współczynniku przewodzenia ciepła lambda (λ) poniżej 0,035 W/(m·K) lub płyty XPS, charakteryzujące się jeszcze lepszymi parametrami (λ około 0,030 W/(m·K)) i wyższą odpornością na wodę. Wybór między nimi często zależy od dostępności, kosztów i specyficznych wymagań projektu. Pamiętajmy, że inwestycja w dobrą izolację to inwestycja w przyszłość i komfort życia.

Na termoizolacji układa się często kolejną warstwę folii paroizolacyjnej. Chociaż może się wydawać zbędne, to jednak stanowi ona dodatkową ochronę przed przedostawaniem się wilgoci z jastrychu do warstwy izolacji termicznej, co mogłoby obniżyć jej efektywność. Ten dodatkowy krok jest tani i stanowi rodzaj "polisy ubezpieczeniowej" dla całej posadzki.

Nad tym wszystkim, króluje warstwa konstrukcyjna posadzki, czyli jastrych. Jest to warstwa betonu lub cementowo-piaskowa, która stanowi podstawę dla finalnej posadzki. Jej grubość wynosi zazwyczaj od 4 do 7 cm. Jastrych powinien być wykonany z betonu klasy C20/25 (dawne B25) lub wyższej, z dodatkiem zbrojenia rozproszonego (włókna stalowe lub polipropylenowe) lub siatki stalowej. Takie wzmocnienie minimalizuje ryzyko pęknięć skurczowych i zwiększa odporność na obciążenia.

Zobacz także: Hydroizolacja posadzki na gruncie – kompletny poradnik krok po kroku

Na sam koniec, ale nie mniej ważna, jest warstwa wykończeniowa. Może to być płytki ceramiczne, panele, parkiet czy posadzka żywiczna. Jej wybór zależy od estetyki, funkcjonalności i przeznaczenia pomieszczenia. Niezależnie od materiału, musi być ona odpowiednio przygotowana, aby zapewnić trwałość i estetyczny wygląd przez lata.

Tak więc, posadzka na gruncie to nie tylko jeden element, ale skomplikowany system współdziałających warstw. Ignorowanie którejkolwiek z nich to jak budowanie domu z kart – na pozór stabilny, ale w rzeczywistości narażony na upadek przy pierwszym powiewie wiatru. Dobrze zaprojektowana i wykonana posadzka to synonim bezpieczeństwa, komfortu i spokoju dla mieszkańców.

Materiały do posadzki na gruncie: Co wybrać, by uniknąć błędów?

Wybór odpowiednich materiałów do konstrukcji posadzki na gruncie jest równie istotny, jak precyzja jej wykonania. To decyzje podjęte na etapie projektowania, a następnie realizacji, definiują trwałość, izolacyjność i ogólną jakość całej konstrukcji. Jak w każdej dziedzinie budownictwa, diabeł tkwi w szczegółach. Odpowiedni dobór kruszywa, właściwa klasa betonu, czy parametry izolacji termicznej i przeciwwilgociowej – to wszystko ma kluczowe znaczenie. Zwykłe "coś tam sypnąć i zalać" to przepis na kosztowne poprawki.

Zacznijmy od warstwy wyrównującej, czyli podsypki. Klasycznie stosuje się tu żwir, piasek lub pospółkę. Kluczowe jest, aby materiał był czysty, pozbawiony zanieczyszczeń organicznych, o odpowiedniej granulacji, która ułatwi zagęszczenie. Frakcja piasku powinna mieścić się w przedziale 0/4 mm, a żwiru 4/16 mm. Ich koszt to zazwyczaj około 30-60 PLN za tonę, zależnie od regionu i dostawcy. Pamiętajmy, że 1 tona piasku to około 0,65 m³. Przykładowo, na warstwę o grubości 15 cm na powierzchni 100 m² potrzeba około 23 ton piasku (100 m² * 0,15 m * 1,5 t/m³).

Ciekawą, choć droższą alternatywą dla piasku i żwiru, jest keramzyt. Jego granulki, wytwarzane z wypalanej gliny, są lekkie, wytrzymałe i, co najważniejsze, charakteryzują się pewnymi właściwościami termoizolacyjnymi. Keramzyt doskonale nadaje się do podsypki, zwłaszcza gdy grunt rodzimy jest słabo nośny. Jednakże, jego zdolności izolacyjne są niższe niż styropianu czy XPS-u. Aby uzyskać podobny efekt izolacyjny, warstwa keramzytu musiałaby być nawet trzykrotnie grubsza. A to oznacza większe koszty – cena keramzytu może wynosić od 150 do 300 PLN za m³.

Kolejnym niezwykle istotnym elementem jest warstwa konstrukcyjna, czyli płyta betonowa. Tutaj nie ma miejsca na kompromisy. Zaleca się stosowanie betonu o klasie wytrzymałości minimum C20/25 (dawne B25), a w przypadku większych obciążeń lub specyficznych warunków gruntowych nawet C25/30 (B30). Grubość płyty zazwyczaj waha się od 10 do 15 cm. Beton ten powinien być odpowiednio zbrojony – czy to siatką stalową, drutem o średnicy 4-6 mm i oczkach 15x15 cm, czy coraz popularniejszym zbrojeniem rozproszonym z włókien polipropylenowych lub stalowych. Siatka zbrojeniowa to koszt około 10-20 PLN za m², a jej waga waha się od 1 do 2,5 kg/m².

Cena betonu waha się od 200 do 300 PLN za m³ w zależności od klasy i regionu. Na płytę o powierzchni 100 m² i grubości 12 cm potrzeba około 12 m³ betonu. Wybór dobrego betonu to inwestycja w stabilność, która przeciwdziała osiadaniu i pękaniu. Niektóre firmy budowlane, widząc próbę oszczędności na tej warstwie, potrafią z rozbawieniem komentować: "No cóż, potem będziecie narzekać na pajączki na podłodze. Ale to już nie nasz problem!". Lepiej unikać takich sytuacji.

Co do izolacji przeciwwilgociowej, jej zadaniem jest ochrona przed kapilarnym podciąganiem wody z gruntu. Najczęściej stosuje się folie budowlane polietylenowe o grubości minimum 0,2 mm. Powinny być układane w co najmniej dwóch warstwach, z zakładem minimum 15-20 cm i szczelnie klejone taśmą systemową. Ważne jest, aby folia była wywinięta na ściany, tworząc "wannę" ochronną, łącząc się z izolacją pionową. Koszt takiej folii to około 2-4 PLN za m². Inne opcje to masy bitumiczne, które tworzą bardzo elastyczną i trwałą membranę – ich koszt może być wyższy, ale często oferują lepszą ochronę. Masa bitumiczna to około 10-25 PLN za m² w zależności od grubości warstwy.

Izolacja termiczna to kręgosłup energooszczędności posadzki na gruncie. Najczęściej używa się tu płyt z polistyrenu ekstrudowanego (XPS) lub polistyrenu ekspandowanego (EPS) o zwiększonej gęstości (minimum EPS 100, a najlepiej EPS 150 lub EPS 200). Styropian EPS o współczynniku przewodzenia ciepła λ=0,036 W/(m·K) o grubości 15 cm to koszt około 40-60 PLN za m². Natomiast XPS (λ=0,030 W/(m·K)), który jest bardziej odporny na wilgoć i ściskanie, to wydatek rzędu 50-80 PLN za m². Grubość warstwy zależy od lokalnych przepisów i projektu, ale minimum 10 cm to standard, często więcej, bo każda dodatkowa "cegiełka" izolacji zwraca się z nawiązką w niższych rachunkach za ogrzewanie.

Należy pamiętać, że izolacja musi być ułożona starannie, bez szczelin, które mogłyby stać się mostkami termicznymi. Często stosuje się dwie warstwy izolacji o mniejszej grubości, ułożone na zakładkę, co minimalizuje ryzyko powstawania nieszczelności. Na przykład dwie warstwy po 7,5 cm to lepsze rozwiązanie niż jedna gruba płyta. To trochę jak nakładanie plastrów na ranę – jedna warstwa chroni, ale dwie dają pewność.

Podsumowując, wybór materiałów to nie loteria. To świadoma decyzja oparta na wiedzy o właściwościach, zastosowaniach i oczywiście, budżecie. Konsultacja z doświadczonym projektantem lub wykonawcą jest tutaj bezcenna. W końcu, posadzka na gruncie to inwestycja na dekady, a oszczędności poczynione na materiałach mogą zamienić się w znacznie większe koszty napraw i remontów w przyszłości.

Hydroizolacja i termoizolacja posadzki na gruncie: Klucz do sukcesu

Jeśli posadzka na gruncie ma być synonimem komfortu, suchości i energooszczędności, to hydroizolacja i termoizolacja są jej sercem i płucami. Ich rola jest nie do przecenienia – bez nich nawet najlepiej wykonana konstrukcja betonowa stanie się zimną i wilgotną pułapką. Często zapomina się, że grunt to żywy organizm, pełen wilgoci i zmiennych temperatur, które nieustannie próbują przedostać się do wnętrza budynku. Dlatego też, te dwie warstwy izolacyjne są niczym pancerna zbroja, chroniąca dom przed tymi atakami. Pamiętajmy, że komfort cieplny to nie tylko grube mury, ale przede wszystkim właściwie zabezpieczona podłoga.

Rozważmy najpierw hydroizolację. Jej głównym zadaniem jest stworzenie nieprzepuszczalnej bariery dla wody gruntowej i wilgoci kapilarnej. Ignorowanie tej warstwy jest jak zapraszanie problemów z otwartymi ramionami. Typowe skutki jej braku to zagrzybione ściany, pleśń, nieprzyjemny zapach stęchlizny, a w skrajnych przypadkach nawet osłabienie konstrukcji budynku. To jest jak epidemia, która zaczyna się od małego problemu, a potem rozprzestrzenia na cały dom.

W praktyce stosuje się różne materiały do hydroizolacji. Najpopularniejsze są folie polietylenowe o grubości minimum 0,2 mm. Ich elastyczność i odporność na pękanie sprawiają, że są stosunkowo łatwe w montażu. Ważne jest, aby folie te były układane na zakładkę (co najmniej 20-30 cm) i szczelnie klejone specjalnymi taśmami uszczelniającymi, tworząc tzw. "wannę izolacyjną". Oznacza to, że folia powinna być wywinięta na ściany fundamentowe, łącząc się z izolacją pionową fundamentów, co gwarantuje ciągłość bariery przeciwwilgociowej. Taka szczelność jest absolutnie kluczowa.

Alternatywnie, coraz częściej stosuje się bitumiczne masy hydroizolacyjne, często w formie emulsji lub roztworu, które po wyschnięciu tworzą elastyczną i wodoodporną membranę. Ich aplikacja jest szybka, a po związaniu tworzą jednolitą warstwę bez szwów, co minimalizuje ryzyko nieszczelności. Dwuwarstwowa powłoka bitumiczna o łącznej grubości około 3-5 mm to gwarancja skutecznej ochrony. Koszt aplikacji takiej masy może być wyższy (od 15 do 30 PLN za m²), ale dla wielu inwestorów jej niezawodność jest warta tej ceny.

Przejdźmy teraz do termoizolacji. Jej funkcja to ograniczenie ucieczki ciepła z ogrzewanych pomieszczeń do chłodnego gruntu. W kontekście rosnących cen energii, efektywna izolacja termiczna posadzki na gruncie jest równie ważna co izolacja ścian czy dachu. Jak często mawiamy: "Nie ma nic gorszego niż dom, który ucieka ci ciepłem przez podłogę!". Niskie temperatury z gruntu mogą obniżać komfort cieplny i znacznie zwiększać rachunki za ogrzewanie.

Do termoizolacji posadzki na gruncie najczęściej używa się płyt z polistyrenu ekstrudowanego (XPS) lub polistyrenu ekspandowanego (EPS) o wysokiej gęstości, która zapewnia odporność na duże obciążenia ściskające. Płyty XPS charakteryzują się bardzo niską nasiąkliwością i wysoką wytrzymałością na ściskanie (min. 300 kPa), co czyni je idealnymi w trudniejszych warunkach gruntowych lub tam, gdzie wymagana jest maksymalna odporność na wilgoć. Standardowo, grubość warstwy termoizolacyjnej powinna wynosić co najmniej 10-15 cm, a w budynkach o podwyższonych standardach energetycznych nawet 20 cm i więcej.

Warto zwrócić uwagę na współczynnik przewodzenia ciepła lambda (λ). Im niższa wartość λ, tym lepsza izolacyjność materiału. Dla płyt EPS ten współczynnik wynosi zazwyczaj około 0,036-0,040 W/(m·K), natomiast dla XPS może być niższy, oscylując w granicach 0,030-0,034 W/(m·K). Oznacza to, że XPS, pomimo często wyższej ceny (50-80 PLN za m² za 10 cm), może zapewnić lepsze parametry izolacyjne przy mniejszej grubości warstwy.

Podczas układania termoizolacji niezwykle ważne jest, aby płyty były układane szczelnie, na zakładkę (jeśli możliwe) lub w dwóch warstwach o mniejszej grubości, aby wyeliminować mostki termiczne. Wszelkie szczeliny między płytami stanowią drogę ucieczki ciepła i niweczą wysiłek związany z zakupem drogiego materiału. To jak dziura w rękawiczce zimą – niby chroni, ale marznie się od palca. Stąd też, staranne ułożenie jest tak samo ważne jak jakość samego materiału.

Dodatkowym elementem, który zyskuje na znaczeniu, jest folia paroizolacyjna ułożona na warstwie termoizolacyjnej, a pod warstwą konstrukcyjną (jastrychem). Jej zadaniem jest zapobieganie przedostawaniu się wilgoci z jastrychu do warstwy izolacji termicznej. Jest to istotne, ponieważ nawet niewielka wilgoć wewnątrz materiału izolacyjnego może znacząco obniżyć jego właściwości izolacyjne. Jej koszt (około 2-4 PLN za m²) jest niewielki w porównaniu z potencjalnymi stratami w efektywności termoizolacji.

W podsumowaniu, skuteczna hydroizolacja i termoizolacja to fundament, na którym opiera się komfort i efektywność energetyczna każdego domu z posadzką na gruncie. Ich właściwe wykonanie, z użyciem odpowiednich materiałów, to inwestycja, która zwraca się z nawiązką w postaci niższych rachunków i zdrowego, suchego środowiska życia. Pamiętajmy, że na tych dwóch elementach nie warto oszczędzać, gdyż późniejsze naprawy mogą być znacznie droższe i bardziej uciążliwe niż początkowa inwestycja w jakość.

Q&A

Pytanie 1: Czy posadzka na gruncie zawsze wymaga termoizolacji i hydroizolacji?

Odpowiedź 1: Tak, bezwzględnie. Zarówno termoizolacja, jak i hydroizolacja są kluczowymi elementami każdej posadzki na gruncie. Chronią one budynek przed utratą ciepła do gruntu oraz przed wilgocią kapilarną, która mogłaby prowadzić do powstawania pleśni i grzybów, a także niszczenia konstrukcji. Ich pominięcie jest błędem prowadzącym do poważnych problemów w przyszłości.

Pytanie 2: Jakie są główne warstwy posadzki na gruncie?

Odpowiedź 2: Standardowa posadzka na gruncie składa się z kilku podstawowych warstw. Są to zazwyczaj: wyrównane i zagęszczone podłoże gruntowe, warstwa podsypki (piasek/żwir lub keramzyt), warstwa chudego betonu (opcjonalnie, ale zalecana), hydroizolacja (folia/masa bitumiczna), termoizolacja (styropian EPS/XPS), folia paroizolacyjna, warstwa konstrukcyjna (jastrych betonowy zbrojony) oraz warstwa wykończeniowa (np. płytki, panele).

Pytanie 3: Czy można zastąpić styropian innym materiałem do termoizolacji posadzki na gruncie?

Odpowiedź 3: Tak, można. Najpopularniejszymi alternatywami są płyty z polistyrenu ekstrudowanego (XPS), które charakteryzują się jeszcze lepszą odpornością na wilgoć i ściskanie. Czasami stosuje się również keramzyt, jednak jego właściwości termoizolacyjne są niższe, co wymaga zastosowania znacznie grubszej warstwy, aby osiągnąć podobny efekt izolacyjny.

Pytanie 4: Jakie błędy najczęściej popełnia się podczas wykonania posadzki na gruncie?

Odpowiedź 4: Najczęstsze błędy to niewłaściwe przygotowanie podłoża (np. brak usunięcia humusu, niedostateczne zagęszczenie), pominięcie lub niewłaściwe wykonanie hydroizolacji (nieszczelności, brak wywinięcia na ściany), zbyt cienka lub niskiej jakości izolacja termiczna, zastosowanie betonu o zbyt niskiej klasie wytrzymałości, brak zbrojenia jastrychu lub jego nieprawidłowe ułożenie. Każdy z tych błędów może prowadzić do poważnych problemów w przyszłości.

Pytanie 5: Ile wynosi optymalna grubość izolacji termicznej w posadzce na gruncie?

Odpowiedź 5: Optymalna grubość izolacji termicznej zależy od standardu energetycznego budynku oraz lokalnych przepisów. W Polsce minimalna grubość termoizolacji z EPS lub XPS wynosi zazwyczaj 10-15 cm. Jednakże, w domach energooszczędnych lub pasywnych, zaleca się stosowanie warstwy o grubości 20 cm, a nawet więcej, aby zminimalizować straty ciepła i zapewnić wysoki komfort termiczny.